Nieuwste gedicht


4 September 2020

 

Brief van een gewezen lichtmatroos

Er werd wel eens over gesproken maar dat het zo snel –
Toen het voorjaar werd heb ik nog je blanke glanzende
lijf opgewreven. Ik wist niet dat het de laatste keer was.

Nu ben je ergens anders en resten slechts herinneringen.
Hoe ik in het donker met je mee wiegde op het deinen
van het kabbelende water. Of als de wind aanwakkerde
en het knarsen en schuren van de lijnen mij wakker hield.

Nooit meer praten met de vuurtorenman of zwaaien
naar de brugwachter.

Mijn vrijheidsgevoel was groot en mijn borst zwol op
als we weer eens de sluisdeuren passeerden en de zilte
lucht en het grote water ons omringden en de zeilen
waren gehesen.

Jagers werden we dan de kleine stipjes in de verte waren
onze prooi. Je was zo snel als een hinde het water joeg
onder ons voort. Soms voer een vermoeide vogel een tijdje
met ons mee.

Kleine rampen waren er ook:
de fok liep vast
jij liep vast
motor kapot
dwars in de sluis dat was wel een dingetje
bijna aanvaring in de sluis
soms de golven te hoog en de wind te hard
maar op jou konden we bouwen.

Nu lig je ergens onder de rook van een stad. Nooit geen
zout water meer onder je kiel of vechten met de wind
en duiken in de golven.

Houzee makker, houd moed.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

4 thoughts on “Nieuwste gedicht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *