Zeeën van tijd

Het park kleurt donkergoud
de herfstzon geeft extra gloed
aan bomen en struiken

ik ga over roestig gras grint brandt
de voetzolen een ijle toon lijkt verdwaald
in vijver van begeren de tamarinde slingert
zich verloren om wat achter blijft

zeeën van tijd door zal ik weer in het park zijn
het spoor van vuur vinden
zaad voor nieuwe bloei is gelegd.

Terug naar alle gedichten

Bookmark de permalink.