Op het net werd het aangekondigd, heel aantrekkelijk
in een fraai lettertype en omdat een fraai lettertype
veel met je kan doen , ging ik mij aanmelden.
Ik kreeg verheugde reacties van Fleur en Hidde.
Ze waren blij dat ik van mij liet horen, we waren
net echte vrienden. Regelmatig kreeg ik een mailtje
zodat ik ze niet zou vergeten.
De grote dag brak aan, het was gek genoeg in een
boekwinkel waarvan de eigenaar niet om poëzie gaf.
Hij liet je bundel nooit toe in zijn schappen, zo ging
allang het gerucht.
Iedereen die zich een dichter voelde mocht meedoen.
Mooie en minder mooie gedichten kwamen voorbij.
Het stadse rumoer dat binnendrong door open deuren
maakte dat poëtische zinnen wegdreven richting stad.
Er was ook een mooie poster met 1000 namen, mijn naam
stond er ook zag ik thuis, na enig zoeken.