voor mijn moeder
De deur trekt als een magneet
mijn koude hand draait de knop
en stap in heden en verleden
daar ligt ze schuchter kom ik dichterbij
een glimlach plooit zich wat is ze mooi
even rust mijn hand
dan dek ik haar met zachte woorden toe
en fluister nou dan ga ik maar.
Uit: poëzie op sokkels
Haan naar het beeld van Klaas van Dijk aan de Praediniussingel te Groningen.