Dit is haar thuis maar ze voelt zich een toneelspeler
in een bijrol. De zucht om af te haken brandt in haar lijf.
Alles heeft ze wel in kaart gebracht.
Zoals de haven waar schepen in vallend avondlicht
voor anker gaan. De wind brengt de geluiden van de
opvarenden tot onder haar raam. Ze zou zich er mee
willen mengen.
Of een vogel zijn en zwevend op de wind verdwijnen.
En zo wacht ze: op wat ze nog geen naam heeft kunnen
geven en geen plaats of tijd.
Naar een schilderij van Salvador Dali
muchacha en la ventana 1925